لی لی

نامه را تا زد وداخل کیفش گذاشت.

«حالا دیگرهمه چیز از بین رفته . روی آسفالتها مربعهای چهارخانه می کشیدیم وتو چون پاهایت از من بلند تر بود .همیشه زودتر دور را تمام می کردی و پایت اصلا روی خط نمی رفت .همیشه وقتی پایم روی خط می رفت و می سوختم تو نگاه خاصی به من می کردی ؛بعدها وقتی کتابهای قطور دستت می گرفتی و باعینکت که به تازگی صاحبش شده بودی ساعتها پشت آنها قایم می شدی من صدایت می کردم که باتو حرف بزنم آنوقت تو دوباره همان نگاه را میکردی که باعث میشد ماهها از تو فاصله بگیرم.

من کتابخانه فلزی تو را دوست داشتم .وقتی به آن نگاه می کردم ،احساس غرور می کردم .بالای صفحه اول همه کتابهایت تاریخ و امضایت بودو تو همه آنها را خوانده بودی .ورقهای همه کتابها نو بودند وجلدشان تمیز ومرتب. تو آنقدر  وسواس داشتی که من هیچوقت جرات نکردم شیشه شکسته کتابخانه را باز کنم وبه آنها دست بزنم.

این شیشه همیشه بین من وکتابهایت وجود داشت با گذشت زمان تو هم کنار کتابهایت قرار گرفتی.تا یکروز توآن خانه های مربعی گچی را رها کردی و من به تنهایی سنگ به زمین می کوفتم و در خانه ها پرتاب می کردم.

هنوز به با تو بودن دلخوشم. کتابهای داخل کتابخانه را بادقت داخل کارتن می چینی و طبق عادت همیشگی ات با انگشت اشاره وسط عینک را به سمت پیشانی ات فشار میدهی «اینجا دیگر جای  من نیست».این جمله را میان حرفهایت می گویی ومن پیش خودم توجیه می کنم  که این حرف را از روی دلخوری گفتی وگرنه تو آدمی نیستی که از ریشه هایت دل ببری .چسپ5سانتی را با صدا روی لبه های کارتن میکشی.

-«این چسبها به درد نمی خورد دوباره باز می شود باید با طناب محکمشان کنی»

روی قفسه های خالی کتابخانه دو سانت گرد و غبار نشسته .پرده را کنار میزنم . همه چیز خیس است .برگها ،درختها،پشت بام ، پله ها و.... آسفالت کف خیابان و حتی ردی از لی لی که برای دختر کوچک همسایه کشیدم نیست .بعد سالها.... فکر میکردم دیگر نتوانم روی یک پا تعادل بگیرم ؛اما دیروز پایم بدون هیچ لغزشی وسط مربها می نشست »

پرده را می اندازد و وسط عینک را با انگشت اشاره به سمت پیشانی هل میدهد.زیر نامه را امضا می کند ونامه را تا می کند و می گذارد درون کیفش.

                                         نیکی مرادی-زمستان89